این شعر، درباره یک عشق صادق و خالص است که شاعر آن را به شکل یک دشت پر از محبت توصیف کرده است. او بیان میکند که با تمام وجود و با عشق و صفاپروری، دوست خود را در قلب خود جا داده و همیشه قلبش گلستانی از عشق و محبت است. این شعر نشان دهنده نیکی و زیبایی ارتباط عاطفی و دوستی است که بین دو نفر برقرار شده است.